Tagi

Śląsk historia Górny Śląsk prawo sztuka religia kościół architektura kultura Opole zabytki polityka Polska socjologia psychologia malarstwo Katowice muzeum pedagogika policja fotografia zarządzanie dzieje literatura administracja ekonomia kobieta szkoła archeologia język Żydzi miasto średniowiecze budownictwo media wojna prasa Wrocław Niemcy społeczeństwo edukacja Gliwice starożytność Racibórz językoznawstwo katalog etnologia marketing Bytom filozofia dziennikarstwo dzieci wojsko parafia film wykopaliska XIX w. dziecko etnografia Rzym Europa kolekcja przyroda geografia Rosja komunikacja rodzina wychowanie Cieszyn słownik grafika ekologia Kraków Śląsk Cieszyński śmierć wystawa nauczyciel rozwój ksiądz nauka muzyka semen antyk przemysł biografia Częstochowa technika Czechy urbanistyka Łódź terapia klasztor człowiek biblia plebiscyt Ukraina kresy górnictwo ochrona reklama medycyna liturgia tradycja Grecja internet BEZPIECZEŃSTWO kult II RP literaturoznawstwo badania młodzież teatr choroba pocztówki Judaica Zaolzie sąd poezja ustrój teoria szkolnictwo region biznes skarby kino wspomnienia turystyka etyka synagoga planowanie antropologia proza krajobraz proces folklor rzeźba Nysa PRL Poznań życie kopalnia zakon przestępstwo usługi emigracja Unia Europejska dziedzictwo telewizja niepełnosprawność teologia państwo Śląsk Opolski Bóg Bizancjum przestrzeń zdrowie radio władza Warszawa szlachta samorząd nauczanie las rysunek kulturoznawstwo oświata kościoły Sosnowiec dwór Bielsko-Biała wizerunek II wojna światowa biskup przedsiębiorstwo miasta samorząd terytorialny praca pamięć cystersi transport więzienie dydaktyka prawosławie tożsamość przestępczość Litwa uczeń finanse historia kultury matematyka informacja obóz fizyka Opolszczyzna logistyka gwara plastyka UE sport naród ciało Rudy pałac lwów rozwój przestrzenny gender Konstytucja kultura łużycka hagiografia energetyka cenzura opieka ekonomika Księstwo Opolskie rewitalizacja filologia historia sztuki książka demografia dyskurs reportaż słowianie katastrofa pielgrzymka sztuka nieprofesjonalna Pszczyna duchowieństwo środowisko Zabrze Chorzów język niemiecki Białoruś cesarz wiara archiwalia resocjalizacja logika technologia demokracja Zagłębie Dąbrowskie Kaszuby podróże gospodarka stara fotografia język polski legenda prawo karne Góra Św. Anny powieść islam mechanika Monachium Świdnica Francja rynek sentencje barok Strzelce Opolskie Prezydent narodowość księga kryminalistyka wolność Dominikanie Pomorze studia miejskie reprint kulinaria neolit inzynieria stres procesy gazeta integracja zamek slawistyka łacina kolej kartografia regionalizm Wielkopolska polszczyzna modernizm Żyd Cesarstwo Rzymskie diecezja historiografia hutnictwo Galicja USA dom atlas mapa sanacja powstania śląskie geologia Gombrowicz sanktuarium Rej protestantyzm energia pomoc społeczna Polacy uniwersytet cesarstwo metalurgia handel służba fotografia artystyczna informatyka Ameryka twórczość projektowanie miłość artysta 1939 XX wiek tekst Jan projekt Będzin dramat identyfikacja Chorwacja materiałoznawstwo inżynieria materiałowa konserwacja apteka mieszkańcy Nietzsche kronika inwestycje Włochy farmacja muzealnictwo bank komunikowanie Wilno firma wino szkice język angielski nazizm Rybnik kara kryzys strategie granice XX w. prawo europejskie urbanizacja powstania III Rzesza mediacja XIX wiek Anglia okupacja szczęście antologia ludzie zachowanie pożar Hegel Krapkowice osadnictwo konflikt powódź frazeologia modelowanie konsumpcja konkurencyjność flora mniejszość propaganda Izrael księstwo metodologia praktyka jedzenie zabytek Indie jubileusz Odra ikona W pracownik socjalny esej Siewierz zwierzęta gimnazjum fauna Gdańsk przemoc przedszkole organizacja public relations Prusy myśli Słowacja dyplomacja hermeneutyka postępowanie pogrzeb Wittgenstein 1914 ryby prawo cywilne wielokulturowość kompozytor więziennictwo psychologia rozwojowa produkt Wielka Brytania Chiny przepisy Jura ryzyko pamiętnik rzecznik język rosyjski ochrona środowiska metropolia problematyka król kalendarz system Niemodlin ROSYJSKI pisarz narkotyki klient Ruda Śląska pacjent chrześcijaństwo kicz katolicyzm transformacja Polonia dusza osobowość Księstwo Raciborskie komiks Hitler monografia symbol karne plan lęk Mikołów poradnik ikonografia zawód Fabian Birkowski hobby aksjologia feminizm wybory kształcenie Conrad humanizm Gleiwitz psychika woda infrastruktura pradzieje anglistyka AZP kodeks zwyczaje socrealizm terroryzm Romowie kapitał Japonia jaskinia gotyk politologia kolekcjonerstwo topografia kościół katolicki korupcja Kant historia literatury sacrum autonomia psychologia osobowości papież DNA granica migracja Bydgoszcz Miłosz Habermas święty Białoszewski biblioteka mit genetyka leksyka interpretacje dokumenty fałszerstwo wody biologia broń analiza złote semantyka POLONISTYKA franciszkanie epoka brązu Piłsudski Łambinowice wieś etniczność postępowanie administracyjne polski Grodków rasa katedra ołtarz przesladowania socjalizacja rzeka etymologia globalizacja industrializacja lotnictwo endecja Matejko gmina Italia podręcznik pocztówka Ślązacy autyzm grodziska Hiszpania medioznawstwo Jasna Góra album powstanie śląskie święci prawa człowieka mowy mieszkalnictwo linoryt patologia Normanowie akwaforta Kapuściński Szczepański frazeologizmy Olkusz czasopisma Księstwo Cieszyńskie konflikty 1945 Słowacki obraz architektura drewniana dziennikarz biogram Ślązaczka praca socjalna okultyzm Śląski instytucje nowy jork wysiedlenia Potocki rzemiosło Żywiec przeszłość odpowiedzialność kapituła zbrodnia informacja publiczna arcydzieła erotyka powstanie ewangelicy kardynał duszpasterstwo Piastowie chór kodeks postępowania administracy militaria podróż metafizyka produkcja zabory ADHD gotowanie Habsburgowie jezuici Lewin Brzeski prawoznawstwo decyzja administracyjna dzieciństwo

Szukaj

Otoczenie Władysława Opolczyka w latach 1370-1401. Studium o elicie władzy w relacjach z monarchą - Jerzy Sperka

Otoczenie Władysława Opolczyka w latach 1370-1401. Studium o elicie władzy w relacjach z monarchą - Jerzy Sperka

wyd. Katowice 2006, stron 477 + wklejka ilustr., ilustr. barwne, bibliogr., indeks, mapy, aneksy, biogramy, fot., ilustr., summ., Zsfg., oprawa twarda, format 17 x 24 cm

Nakład tylko: 350 + 50 egz. !

Więcej szczegółów

Promocja tygodniowa !
55,00 zł

65,00 zł

1 dostępny

Ostatnie egzemplarze!

30 other products in the same category:

Niezwykła monografia z dziejów średniowiecza,
pięknie wydana i opracowana graficznie,
barwnie ilustrowana (herby i pieczęcie),
całość w solidnej twardej oprawie,
powinna znaleźć się na półce każdego mediewisty
i miłośnika historii (szczególnie średniowiecznej).


Książka uhonorowana Nagrodą imienia Adama Heymowskiego przyznaną przez Polskie Towarzystwo Heraldyczne, Warszawa, 18 maja 2007 r.


Z notatki wydawniczej :

Książka prezentuje skład osobowy, mechanizmy doboru i rolę polityczną otoczenia księcia opolskiego.
W nowym świetle — jakże odmiennym od dotychczasowego ujęcia w historiografii — autor omawia także kontakty Władysława Opolczyka z polską elitą władzy od początku rządów Ludwika Węgierskiego po pierwsze lata panowania Władysława Jagiełły.

W kolejnych rozdziałach omówiono elity poszczególnych terytoriów, którymi zarządzał książę, a więc:
księstwo opolskie, ziemie ruskie, ziemię wieluńską, oraz Kujawy inowrocławskie i ziemię dobrzyńską.

Ponieważ każde z terytoriów wykazywało się swoistą specyfiką, przedstawiono:
strukturę urzędów, podziały administracyjne, otoczenie władcy w danej ziemi i jego beneficjentów.

W pracy znalazło się także kilkadziesiąt szczegółowych biogramów osób, wchodzących w skład otoczenia książęcego, i ich rodzin.

Autor dokonał tu wielu nowych ustaleń w stosunku do dotychczasowej literatury, zarówno w zakresie krytyki źródłowej, jak i identyfikacji osób oraz przynależności rodowej.

Książkę dopełniają aneksy — zestawienia urzędników Władysława Opolczyka (dworskich i terytorialnych) oraz itinerarium księcia z lat 1372 — 1401, a także nie publikowane dotychczas ilustracje licznych pieczęci rycerskich osób z jego otoczenia.


WSTĘP [fragment] :


Celem niniejszej pracy będzie przedstawienie składu osobowego i roli politycznej otoczenia Władysława Opolczyka w latach 1370 — 1401 a także kontaktów księcia z polską elitą wiadzy.

Pojęcie „otoczenie" jest oczywiście terminem sztucznym niewystępującym   w źródłach średniowiecznych.
Tam bowiem osoby przeby­wające w otoczeniu władcy określano mianem comittiva lub familia (familiares);
w tym drugim wypadku — w odniesieniu do urzędników, służących i klientów.

W literaturze historycznej różnie definiowano pojęcie „otoczenie". Jan Piętka dzielił je na „otoczenie świeckie" i „otoczenie kościelne", przy czym oddzielał je od grupy urzędniczej. Natomiast według Anny Doroszewskiej, do której poglądów przychyliła się ostatnio Anna Supruniuk, „otoczenie", bez względu na skład społeczny, łączyła z władcą bezpośrednia i trwała więź społeczna. Stanisław Szczur z kolei „otoczenie" ograniczał do grupy osób, które często przebywały u boku wład­cy. Natomiast zdaniem Tomasza Jurka, otoczenie stanowili wszyscy ci, którzy mieli wpływ na decyzje, jakie podejmował monarcha. Podobnie zagadnienie „otoczenia" definiuje się w historiografii zachodnioeuropej­skiej. Różnice zdań — aczkolwiek niewielkie — w definiowaniu tego pojęcia powodują, że właściwie każdy z autorów, który zamierza podjąć taki te­mat, sam musi ustalić, kogo zaliczyć do otoczenia danego monarchy.

Twierdzę więc, że do otoczenia Władysława Opolczyka należy włączyć przede wszystkim urzędników dworskich, administracyjnych, a także ziemskich w przypadku Kujaw i ziemi dobrzyńskiej. Jeśli natomiast cho­dzi o osoby, które nie piastowały żadnych godności i nie były spokrew­nione z urzędnikami książęcymi, do otoczenia zaliczyłem tylko te, które w dokumentach książęcych zostały wymienione co najmniej dwa razy, lub też zostały odnotowane u boku księcia poza ziemią, w której posia­dały dobra ziemskie.

Konstrukcja pracy

Pierwotnym moim zamierzeniem było przedstawienie otoczenia Władysława Opolczyka od jego powrotu z Węgier w 1372 r. do śmierci w 1401 r. Cezura początkowa musiała jednak zostać przesunięta o dwa lata wstecz. Miało to związek z wydarzeniami z jesieni 1370 r., kiedy książę został wysłany do Krakowa, aby zabezpieczyć objęcie tronu pol­skiego Ludwikowi Węgierskiemu.

Wówczas to Władysław Opolczyk — działając przy wsparciu ugrupowania andegaweńskiego — przyczynił się do obalenia testamentu zmarłego Kazimierza Wielkiego, za co w nagro­dę otrzymał od króla ziemię wieluńską oraz kilka zamków i miast w północno-zachodniej Małopolsce. Wydarzenia te spowodowały, że książę opolski nie tylko wszedł w posiadanie terytoriów należących do Królestwa Polskiego, ale także nawiązał Kontakty z polską elitą władzy.

Praca składa się z trzech części, zakończenia, biogramów osób występujących w otoczeniu Władysława Opolczyka oraz z aneksów.

Całości dopełnia bibliografia, indeks osobowy i geograficzny oraz obcojęzyczne streszczenia.

W części pierwszej omówiłem rodzinę Władysława Opolczyka, w za­rysie jego karierę na Węgrzech, koncentrując się przede wszystkim na tamtejszym otoczeniu książęcym, oraz rozwój władztwa książęcego.

Ten ostatni problem jest bardzo ważny w moich rozważaniach, ponie­waż przejmowanie kolejnych terytoriów przez Władysława Opolczyka, w dodatku znacznie oddalonych od jego księstwa opolskiego (Ruś, Kuja­wy i ziemia dobrzyńska), miało istotny wpływ na kształtowanie się oto­czenia książęcego.

Część druga stanowi trzon pracy poświęcony otoczeniu Władysława Opolczyka.
Podzielona została na pięć rozdziałów, z których pierwszy prezentuje urzędników dworu, natomiast pozostałe zawierają omó­wienie otoczenia monarchy w księstwie opolskim, wieluńskim, na Rusi oraz w ziemi dobrzyńskiej i na Kujawach inowrocławskich. Każdy z tych rozdziałów zbudowany jest według takiego samego schematu, zgodnie z którym najpierw omawiam strukturę urzędniczą i podziały administra­cyjne danego terytorium, następnie obsadę urzędów, otoczenie książęce wywodzące się z omawianego terytorium, a na koniec — beneficjentów władcy.

Część trzecia poświęcona została relacjom Władysława Opolczyka z polską elitą władzy w latach 1370 —1396, a więc w okresie, kiedy książę był ściśle związany z Królestwem Polskim i miał zasadniczy wpływ na rozgrywające się wtedy wydarzenia.

Biogramy zawierają najważniejsze informacje, jakie udało się zgro­madzić o danej osobie, jej życiu, działalności i najbliższej rodzinie, kon­centruję się jednak na okresie, w którym dana osoba związana była z Władysławem Opolczykiem.

W aneksie 1. zestawiłem urzędników Władysława Opolczyka, kie­rując się zasadami przyjętymi w spisach polskich urzędników, które opublikowano pod redakcją A. Gąsiorowskiego. Obejmują one urzędników dworu książęcego oraz urzędników zarządu lokalnego, a więc tery­toriów, które znajdowały się czasowo w rękach księcia opolskiego.

Aneks 2. zawiera itinerarium Władysława Opolczyka z lat 1372—1401. Cezurę początkową wyznacza koniec jego działalności na Węgrzech, a jednocześnie faktyczny początek rządów na Rusi Czerwonej.
Zestawie­nie itinerarium z okresu wcześniejszego, kiedy książę był palatynem wę­gierskim (1367—1372), jest niemożliwe, ponieważ dokumenty, które są podstawą tego typu zestawień, wystawiali także urzędnicy księcia w jego imieniu.
W związku z tym nie sposób określić, czy dany akt wystawiał osobiście sam palatyn, w tym przypadku Władysław Opolczyk, czy też jego zastępca, który w swoim imieniu tego nie czynił.

Stan badań

Barwna postać Władysława Opolczyka do tej pory doczekała się tyl­ko jednej monografii autorstwa Ernesta Breitera, ale praca ta, powstała w końcu XIX w., jest obecnie przestarzała. Późniejsze badania history­ków koncentrowały się przede wszystkim na konfliktach księcia opol­skiego z Królestwem Polskim w związku z zastawieniem przez niego Złotorii, a następnie ziemi dobrzyńskiej Krzyżakom.

W ostatnim czasie postać Władysława Opolczyka znalazła się ponow­nie w polu badań historyków.
W przeciwieństwie jednak do dawniejszych badaczy — przede wszystkim polskich — którzy jednoznacznie negatywnie oceniali całokształt działań, jakie podejmował książę, a zwłaszcza jego kontakty z Królestwem Polskim, obecne oceny są bar­dziej wyważone. Historycy nowsi podkreślają jego zdolności polityczne i administracyjno-gospodarcze.
Rola bowiem, jaką odgrywał Wła­dysław Opolczyk na Węgrzech, jego dokonania gospodarcze na Rusi Czerwonej, a także w ziemi wieluńskiej i księstwie opolskim predesty­nują go do grona wybitnych postaci drugiej połowy XIV w. w Europie Środkowo-Wschodniej.

Jeśli natomiast chodzi o otoczenie księcia opolskiego, to historycy zainteresowali się tym problemem stosunkowo niedawno.
Stanisław A. Sroka, zajmując się działalnością księcia na Węgrzech, przedstawił także jego tamtejszych urzędników i współpracowników; natomiast Aleksander Swieżawski omówił — w zarysie — otoczenie ruskie Wła­dysława Opolczyka.
Ten ostatni problem podjął także Paweł Jusiak, ale wykorzystał do tego niewielki zasób źródeł, opierając się głównie na opracowaniach.

Sporo informacji mamy na temat dostojników wieluńskich Wła­dysława Opolczyka.
O nich bowiem wspominali w swych pracach Ryszard Rosin, Marceli Antoniewicz, a przede wszystkim Jacek Laberschek oraz ostatnio w swej monografii Tomasz Stolarczyk. Moim udziałem było zestawienie urzędników ruskich i wieluńskich z okresu rządów Władysława Opolczyka. Urzędników opolskich, związanych tylko z Opolem, a nie z całym księstwem opolskim, opracował (niestety ze sporymi lukami) Dieter Veldtrup. Natomiast ostatnia próba zestawienia urzędników z całego księstwa opolskiego (w tym także stanowiących otoczenie Władysława Opolczyka), którą podjął Jerzy Horwat okazała się chybiona.
Autor ten wprowadził niesamowite za­mieszanie do tytulatury zestawianych urzędników; wojewodów zrównał ze starostami generalnymi, starostów z kasztelanami, burgrabiów zam­ku opolskiego potraktował jako starostów.
Opracowanie zawiera ponad­to dużą ilość błędów, nieścisłości oraz nietrafnych identyfikacji osób.
Niestety, wysokiego poziomu naukowego nie prezentują także publika­cje Romana Sękowskiego dotyczące średniowiecznego rycerstwa śląskiego, ponieważ autor wielu stwierdzeń nie poparł źródłami.

Jeśli chodzi natomiast o Kujawy i ziemię dobrzyńską, to podstawowe dla identyfikacji otoczenia Władysława Opolczyka okazały się prace Janusza Bieniaka i Sobiesława Szybkowskiego, a także Błażeja Śliwińskiego, Beaty Możejko i Zbigniewa Zyglewskiego, dotyczące tamtejszego rycerstwa.

Na koniec należy podkreślić, że niezbędnym i cennym przy identyfikacji oraz opracowaniu śląskich współpracowników księcia opolskiego było studium Tomasza Jurka dotyczące obcego rycerstwa na Śląsku.

Podstawa źródłowa

Kwerendą objąłem wszystkie opublikowane zbiory i regesty dokumentów, w których można się było spodziewać informacji dotyczących Władysława Opolczyka i jego urzędników.
Ten bardzo rozproszony mate­riał udało się zebrać w licznych wydawnictwach polskich, niemieckich ukraińskich, rosyjskich, czeskich, austriackich, słowackich i węgierskich.
Bazę źródłową jednak znacznie poszerzyłem, włączając w nią źródła rękopiśmienne...



SPIS TREŚCI :

Wykaz skrótów

Wstęp


Część pierwsza

Władysław Opolczyk i jego władztwo do 1401 roku

Rozdział pierwszy — Książę i jego rodzina
Rozdział drugi — Okres węgierski
Rozdział trzeci — Rozwój terytorialny władztwa książęcego (ok. 1367—1401)

Część druga

Otoczenie Władysława Opolczyka w latach 1370 —1401

Rozdział pierwszy — Urzędnicy dworu (1370 — 1401)
Rozdział drugi — Księstwo opolskie — część Władysława Opolczyka (ok. 1367— 1401)
— Struktura urzędów i podział administracyjny
— Obsada urzędów
— Otoczenie śląskie
— Beneficjenci w księstwie opolskim
Rozdział trzeci — Księstwo wieluńskie (1370 — 1391)
— Struktura urzędów i podział administracyjny
— Obsada urzędów
— Otoczenie wieluńskie
— Beneficjenci księcia
Rozdział czwarty — Ziemie ruskie (1371 — 1378)
— Struktura urzędów i podział administracyjny
— Obsada urzędów
— Otoczenie ruskie
— Beneficjenci księcia
—— Ziemia sanocka
—— Ziemia przemyska
—— Ziemia lwowska   
—— Ziemia halicka
Rozdział piąty — Kujawy inowrocławskie i ziemia dobrzyńska (1378 — 1392)
— Struktura urzędów i podział administracyjny
— Obsada urzędów
—— Urzędy ziemskie
—— Starostwa
— Relacje księcia z elitą kujawsko-dobrzyńską
— Beneficjenci księcia

Część trzecia

Władysław Opolczyk wobec elity Królestwa Polskiego (1370 — 1396)

Rozdział pierwszy — Lata 1370 — 1378
Rozdział drugi — Lata 1377/1378 (rządy namiestnicze w Polsce)
Rozdział trzeci — Lata 1382 — 1385
Rozdział czwarty — Lata 1386 — 1396

Zakończenie
   
Biogramy   

Aneks 1: Urzędnicy Władysława Opolczyka — spisy
Aneks 2: Itinerarium Władysława Opolczyka w latach 1372 — 1401

Bibliografia   
Wykaz ilustracji i map
Indeks osobowy i geograficzny

Summary
Zusammenfassung



Wykaz ilustracji i map :

1. Pieczęć Bieńka z Żabokruk
2. Pieczęć Jaśka Mazowity
3. Pieczęć Piotra Bruna
4. Dokument wystawiony przez Mikłosza Oleksandrowicza, wojewodę lwowskiego i halickiego, oraz Piotra Bruna, byłego sędziego ruskiego
5. Pieczęć Wiktora z Mierzyc i ze Zdrgań, starosty opolskiego
6. Pieczęć Jerzego ze Zwozu, starosty olsztyńskiego
7. Dokument wystawiony przez: Jana Radlę, starostę dobrzyńskiego, Wiktora z Mierzyc, starostę opolskiego, Jerzego ze Zwozu, starostę olsztyńskiego,  i Stefana Strzałę z Mionowa
8. Dokument Andrzeja, starosty ruskiego
9. Dokument Bernarda z Gronowic, kanclerza Władysława Opolczyka
10. Pieczęć Bernarda z Gronowic, kanclerza Władysława Opolczyka
11. Pieczęć Przedbora z Bytkowa
12. Pieczęć Gumprechta von Schlleben
13. Pieczęć Dymitra z Goraja
14. Pieczęć Ramfolda Stoscha z Gorynia, starosty złotoryjskiego
15. Pieczęć Jaśka Czysława, starosty głogóweckiego
16. Pieczęć Jaśka z Laskowic, sędziego głogóweckiego
17. Pieczęć Henryka Domancza
18. Herb panów von Schlieben, na podstawie herbarza Gelrego
19. Herb Jaśka Kustry,  na podstawie  herbarza Gelrego
20. Herb Korczak — Iwana z Goraja, na podstawie herbarza Gelrego
21. Herb Łękna — Ramfolda Stoscha z Gorynia, na podstawie herbarza Gelrego
22. Herb Besów — na podstawie [...]
23. Herb panów z Glesin (Laryszów) — na podstawie [...]
24. Herb Wipplerów (Wiplerów) — na podstawie [...]
25. Herb Działosza — na podstawie: [...]
26. Herb Borsznic — na podstawie [...]
27. Herb Niesobia — na podstawie [...]
28. Herb Amadej — na podstawie [...]
29. Herb Awdaniec — na podstawie [...]
30. Herb Füllsteinów (Herburtów) — na podstawie [...]
31. Herb Kornic — na podstawie [...]
32. Herb Kot Morski — na podstawie [...]
33. Herb Lebel — na podstawie [...]
34. Herb Lis — na podstawie: [...]
35. Herb Nabra — na podstawie [...]
36. Herb Rogala — na podstawie [...]
37. Herb Strzała — na podstawie [...]
38. Herb rodziny Schoffów — na podstawie [...]
39. Herb Świerczek — na podstawie [...]
40. Herb Świnka — na podstawie: [...]
41. Herb Wierusz — na podstawie [...]


Mapa 1. Księstwa górnośląskie około 1390 r.
Mapa 2. Ruś Czerwona w okresie rządów Władysława Opolczyka
Mapa 3. Terytoria należące do Władysława Opolczyka na Kujawach i w ziemi dobrzyń­skiej

Na pierwszej stronie okładki :
Fundacja klasztoru jasnogórskiego; obraz z około 1630 r.
Na czwartej stronie okładki :
Dokument z 15 X 1396 r. wystawiony przez Jaśka Czysława, starostę głogóweckiego, Jaśka z Laskowic, sędziego głogóweckiego, i Henryka Domancza
Wyklejki
Pieczęć Władysława Opolczyka
Pieczęć Władysława Opolczyka


BIOGRAMY obejmują 89 postaci historycznych :

1. ABEL BIEL Z BŁESZNA HERBU OSTOJA
2. ANDRZEJ (ANDRASZKO) SCHONY Z BARLABAS I BOBOLIC HERBU AMADEJ
3. ANDRZEJ SŁUP Z WIERZBICKA HERBU DOŁĘGA
4. ANDRZEJ Z WOLI I RADZIKÓW HERBU OGON
5. BERNARD VON SMEIL Z CHROŚCINY
6. BERNARD WIERUSZ Z WIERUSZOWA, KOPANICY I WALICHNÓW HERBU WIERUSZ
7. BERNARD Z GRONOWIC HERBU OSTOJA
8. BES (BIES, BESS)
9. BIENIEK Z KUCHAR I ŻABOKRUK
10. BOHUNKO (BOGUSZKO) BOHEMUS Z CHREBNOWIC
11. BORSCHNITZ ( BORSCHNITZOWIE)
12. BORZYM SZARY (SCHERI) ZE SMUGI HERBU ROGALA
13. BYTKOWSCY(Z), BYTKÓW
14. CHODEK (CHODKO) BYBELSKI
15. CHODEK (CHODKO) ŁOJOWICZ Z WYŻNIAN
16. CHODEK (CHOTON) Z BUDKOWIC
17. DENHARD Z DUNAJOWA
18. DERSZNIAK DWORSKOWICZ
19. DOMANCZ (DOMANETZ, DOMANCZOWIE)
20. DYMITR Z KLECIA I GORAJA
21. DZIERŻEK Z PRZYSTAJNI
22. FRANCZEK THEMCHYN Z BORZEGNIEWA I LIPIA
23. FULLSTEINOWIE
24. GEZO
25. GLEB (HLEB) DWORSKOWICZ
26. GLESIN (Z), GLESEN
27. GNIEWOSZ Z DALEWIC HERBU STRZEGOMIA (KOŚCIESZA)
28. GROSZOWICCY (Z), GROSZOWICE
29. HANKO (HANEK) Z USZYC
30. HENRYK ROSENAW Z RENISCHDORFU
31. HENRYK Z RAKOWA
32. HENSLIN Z GASZYNA, ZAPEWNE HERBU STEMBARK
33. HINCZA ŚWIĘTOPEŁK Z GORZOWA (LANDSBERGU)
34. HINCZKA CZAMBOR Z BOROWEJ ŁĄKI
35. HINCZKA Z ROSZKOWIC, ROGOWA I PRZEMANKOWA HERBU DZIAŁOSZA
36. IWAN (IWO) Z RADOMINA HERBU PIERZCHAŁA
37. JAN (JASIEK) DICTUS REDLO (RADŁO)
38. JAN SCHOFF (SCHAFF) Z TOPLINA I ZE SKOMLINA
39. JAN Z GŁOGOWA
40. JAN Z ŻURAWIA
41. JASIEK CZYSŁAW (CZYSSLAW)
42. JASIEK KMITA Z WIŚNICZA I BUSKA HERBU SZRENIAWA
43. JASIEK KUSTRA Z KRZESZOWA
44. JASIEK MAZOWITA (MAZOWSZANIN)
45. JASIEK Z LASKOWIC
46. JERZY SWOSZ ZE ZWOZU I Z PAWONKOWA
47. JERZY ZUCHORZ Z TARNOWA
48. KĘPSCY (Z), KĘPA
49. KONRAD VON SMEIL Z CHROŚCINY
50. KONSTANTY (KOSTEK) DEJAKOWICZ Z BOLESTRASZYC
51. KORNICOWIE (Z), KORNICE
52. KOSTEK SOLNICZKOWICZ
53. ŁABĘCCY (LAMBAND, ŁABANTOWIE) HERBU AWDANIEC
54. MACIEJ, ELECTUS ARCHIEPISCOPUS LEMBURGENSIS
55. MAREK ( MARCHUSCH) ZWANY JOCHS Z MARKOWA
56. MARSZOWICCY (Z), MARSZOWICE
57. MERBOTA ŚWIĘTOPEŁK Z ŻYROWY I DRONIOWIC HERBU LIS
58. MICHAŁ AWDANIEC Z BUCZACZA HERBU AWDANIEC
59. MIKOŁAJ BOCHNECK
60. MIKOŁAJ PURCZ ZE ŚCIBORZ OSTOJA
61. MIKOŁAJ SEYDLICZ ( SEDLICZ)
62. MIKOŁAJ ( NICZKO) SLANCZ HERBU AWDANIEC
63. MIKOŁAJ ( NICZKO) STRUŚ HERBU NIESOBIA
64. MIKOŁAJ TYCZKOWIC
65. MIKOŁAJ Z TŁUCHOWA I BARUCHOWA HERBU CHOLEWA
66. MIKOŁAJ ZWANY ŻELAZNA GŁOWA
67. OSSOWSCY (Z), OSSÓW
68. OTTO Z PILICY I ŁAŃCUTA HERBU TOPÓR
69. PASZEK ZŁODZIEJ Z PILCHOWIC HERBU NIESOBIA
70. PIOTR BRUN ZE ŻMIGRODU I Z HUMANOWA HERBU NABRA
71. PIOTR GUMPRECHT VON SCHLIEBEN
72. PIOTR LOBEN ( LEBEL) Z OSIEKA ZWANY GRUBY
73. PIOTR ŚWINKA ZE STRZYG HERBU ŚWINKA
74. PIOTR WIPPLER (WIPLER)
75. STANGE ( STANGOWIE)
76. STANGENBERG ( STANGENBERGOWIE)
77. STAŃCZYK Z RUDY, ZE SŁUPSKA I Z GRÓDKA HERBU ŚWINKA
78. STOSCH ( STOSCHOWIE)
79. STRZELOWIE ( STRZAŁOWIE, STRELOWIE)
80. SWERCZKOWIE ( ŚWIERCZKOWIE) HERBU ŚWIERCZEK
81. SZYMON Z RUSZKOWA
82. ŚCIBOR Z WACHOWA
83. WASZEK ( WASIEK) KUŹMICZ
84. WASZEK STEFANKOWICZ
85. WASZEK TEPTUKOWICZ ( TEPTJAKOWICZ)
86. WASZEK ( WASIEK) WOŁCZKOWICZ
87. WIKTOR Z MIERZYC I ZE ZDRGAŃ HERBU TOPÓR
88. WITEK Z BIECHOWA
89. WŁODEK Z DANABORZA HERBU PAŁUKA